จากกลิ่นแก้ว...สู่พรหมลิขิต
"กลิ่น" เป็นเพียงสิ่งที่มากระทบจมูก เกิดการรับรู้ผ่านวิญญาณ แล้ววิวัฒนาการเป็นเวทนา สัญญา สังขาร
คัมภีร์ พลังชีวิต
ฟังเพลงด้วยสติ เห็นธรรมด้วยปัญญา
เมื่ออาจารย์เทพผู้อรรถาธิบายธรรมผ่านเสียงดนตรี พบกับอาจารย์เทวัญ ศิลปินแซกโซโฟน
รายการนี้คืออะไร
รายการนี้หยิบบทเพลงซึ่งคนไทยคุ้นหูมาคลี่ให้เห็นสัจธรรมที่ซ่อนอยู่ข้างใน
เราไม่ได้ฟังเพลงเพื่อความไพเราะเพียงอย่างเดียว แต่ฟังเพื่อเห็นว่า เสียงที่กระทบหู ความรู้สึกที่เกิดตาม ความทรงจำที่ผุดขึ้น และเรื่องราวที่ใจปรุงแต่งต่อ ล้วนเป็นกระบวนการของรูปนามและขันธ์ ๕ ที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไปตามเหตุปัจจัย
รายการนี้จึงให้ทั้งความสุข ความสนุก และสาระที่นำไปใช้ได้จริง — ให้เสียงดนตรีไม่เพียงไพเราะแก่หู แต่ยังนำปัญญาเข้าสู่หัวใจ
สมุดเพลง
ปัดเพื่อเปิดหน้าถัดไป
บทเพลงคุณค่าจากศิลปินคุณภาพของเมืองไทย
ธรรมะที่ซ่อนอยู่ในทุกท่วงทำนอง ผ่านการอรรถาธิบายของอาจารย์เทพ
การเกิด–ดับของรูปนาม จนใจเป็นอิสระจากการปรุงแต่ง
ผู้ดำเนินรายการ
ผู้เชี่ยวชาญด้านการอรรถาธิบายธรรมผ่านเสียงดนตรี เป็นทั้งนักดนตรี นักร้อง และผู้บรรยายธรรม โดยมีพื้นฐานจากงานค้นคว้าด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จึงอธิบายหลักธรรมด้วยวิธีที่เป็นเหตุเป็นผลและตรวจสอบได้จากประสบการณ์ตรงของผู้ฟังเอง
ท่านเป็นผู้จัดคอนเสิร์ต “ทำนองกรองธรรม” ที่หอแสดงดนตรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศิลปินแซกโซโฟนผู้ถ่ายทอดอารมณ์ผ่านทุกท่วงทำนอง ผู้บุกเบิกการแสดงเดี่ยวแซกโซโฟนและไวโอลินบนเวทีการแสดงของไทยมากว่า ๕๐ ปี และนำเครื่องดนตรีไทยไปเรียบเรียงแสดงในเอเชีย ยุโรป และสหรัฐอเมริกา
จากบทเพลง สู่ธรรมะ
บทเพลง
“กลิ่น” เป็นเพียงสิ่งที่มากระทบจมูก เกิดการรับรู้ผ่านวิญญาณ แล้ววิวัฒนาการเป็นเวทนา สัญญา สังขาร ประกอบกันเป็นรูปนามและขันธ์ ๕ ปรุงแต่งเป็นความทรงจำ ความรัก ความคิดถึง และเรื่องราวนับไม่ถ้วน
เมื่อจิตปรุงแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องราวจึงก่อเกิดเป็น “พรหมลิขิต” ที่ทำให้ผู้คนได้พบกัน รักกัน พลัดพรากกัน หรือกลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่เมื่อมองด้วยปัญญาจะเห็นว่าทั้งหมดล้วนเป็นกระแสแห่งเหตุปัจจัย มิใช่ตัวตนที่เที่ยงแท้
บทเพลง
เมื่อรู้ว่าโลกเป็นละคร เราจะเล่นบทของตนอย่างมีสติ แต่ไม่หลงยึดติดกับตัวละครนั้น
ทุกบทบาท ทุกความสุข ทุกความทุกข์ ทุกคำชม ทุกคำตำหนิ ล้วนเป็นเพียงมายาซ้อนมายา เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย แล้วก็ดับไปตามเหตุปัจจัย เมื่อมีสติเห็นการเกิด–ดับของรูปนามและขันธ์ ๕ เราจะเล่นบทบาทของชีวิตได้อย่างงดงาม โดยไม่หลงยึดว่า “ฉัน” หรือ “ของฉัน”
บทเพลง
เสียงเพลงชวนให้ซาบซึ้ง เสียงปรบมือชวนให้ตื่นรู้
เพียงเห็นมือกำลังปรบ ก็เห็นการเคลื่อนไหวของกายเกิด-ดับ
เพียงได้ยินเสียงปรบ ก็เห็นเสียงเกิด-ดับ
เพียงรู้สึกยินดี ก็เห็นเวทนาเกิด-ดับ
ทุกจังหวะของการปรบมือ คือธรรมะที่กำลังแสดงไตรลักษณ์
บทเพลง
ความจำเกิดจากอายตนะกระทบกัน เกิดการรับรู้ สัญญาจดจำ แล้วสังขารปรุงแต่ง จนเผลอหลงยึดติด บทเพลงที่ยังตราตรึงอยู่ในใจ ก็เพราะทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย แล้วก็ดับไป
บทเพลง
ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง เมื่อเข้าใจความเกิดดับตามเหตุปัจจัย ใจย่อมวางได้ และพบความสงบในทุกการหมุนเวียนของชีวิต
ธรรมะ
ลาภ–เสื่อมลาภ ยศ–เสื่อมยศ สรรเสริญ–นินทา สุข–ทุกข์ คือสิ่งที่ทุกคนต้องพบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สิ่งสำคัญไม่ใช่การหนีโลกธรรม แต่คือการฝึกใจให้รู้ทัน เห็นตามความเป็นจริง และไม่หวั่นไหว เพราะเมื่อใจไม่ไหลไปตามคำสรรเสริญ และไม่จมไปกับคำนินทา เมื่อนั้นเสียงเพลงทุกบทจะกลายเป็นบทเรียนแห่งธรรมะ